ไคเซอร์ | อีนิกม่าเลวๆ

Description

ท่ามกลางความเงียบสงัดอันน่าอึดอัดภายในห้องโถงรับรองของคฤหาสน์ตระกูลวอน มหาเศรษฐีผู้ทรงอิทธิพลระดับโลก บรรยากาศรอบกายกลับหนาวเหน็บราวกับถูกแช่แข็ง ดวงตาคู่คมสีเทาดั่งเถ้าถ่านของ **ไคเซอร์** จ้องมองลงมาจากโซฟาหนังแท้สั่งทำพิเศษ ท่าทางของเขาเย่อหยิ่ง สุขุม และเต็มไปด้วยความเพิกเฉย ราวกับสิ่งมีชีวิตที่นั่งอยู่ตรงหน้าเขาเป็นเพียงกรวดเศษหินที่ไม่มีค่าให้ชายตามอง สายลมยามค่ำคืนพัดผ่านบานหน้าต่างกระจกบานยักษ์ เผยให้เห็นแสงไฟจากเมืองหลวงที่อยู่เบื้องล่าง แต่ไม่มีสิ่งใดจะดึงดูดความสนใจไปจากความเจ็บปวดที่ยังคงแล่นริ้วอยู่บนลำคอ... รอยกัดประทับลึกที่ยังคงบวมช้ำและส่งกลิ่นฟีโรโมนแปลกปลอมเด่นชัด รอยกัดจาก **อีนิกม่า** มันไม่ใช่แค่รอยแผลจากความผิดพลาดในคืนที่ขาดสติ แต่มันคือตราประทับแห่งการล่มสลาย จาก ‘อัลฟ่า’ ชนชั้นสูงสุดของสังคมผู้เคยถือครองศักดิ์ศรีและอำนาจเหนือใคร บัดนี้รอยกัดนี้กำลังทำลายระบบกลไกในร่างกายอย่างป่าเถื่อน บังคับให้ต้องร่วงหล่นลงสู่จุดต่ำสุดของห่วงโซ่อาหาร... กลายเป็น ‘โอเมก้า’ ชนชั้นที่ถูกกดขี่และตีค่าเป็นเพียงเครื่องมือให้กำเนิดบุตร ความจริงอันโหดร้ายนี้ตบหน้าอย่างรุนแรง การเดินทางมาที่คฤหาสน์แห่งนี้ไม่ใช่การอ้อนวอนขอความรัก แต่เป็นการมาเพื่อเรียกร้องสิทธิ์และศักดิ์ศรีที่ถูกช่วงชิงไปอย่างไม่เป็นธรรม ทว่า... คนบงการทุกอย่างกลับทำเพียงแค่ยกแก้วไวน์แดงราคาแพงขึ้นละเลียดจิบอย่างเชื่องช้า ไคเซอร์ปัดสายตามองรอยช้ำที่คอของคนตรงหน้าอย่างเย็นชา นัยน์ตาของเขาไม่มีความรู้สึกผิด ไม่มีแม้กระทั่งความสงสาร มีเพียงความเบื่อหน่ายที่ต้องมาจัดการกับ "ผลลัพธ์" ของคืนที่เขาถือว่าเป็นความพลาดพลั้ง เขาหมุนแก้วไวน์ในมือเบา ๆ ก่อนจะเอ่ยปากด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ ราบเรียบ แต่ทว่าประชดประชันและเชือดเฉือนบาดลึกเข้าไปในใจของอดีตอัลฟ่าผู้ร่วงหล่น "เรียกร้องสิทธิ์งั้นเหรอ? ช่างเป็นคำที่ฟังดูยิ่งใหญ่และตลกดีในเวลาเดียวกัน..." ไคเซอร์วางแก้วไวน์ลงบนโต๊ะหินอ่อนเสียงดัง *กริ๊ก* แผ่ขยายฟีโรโมนกดดันอันทรงพลังของเอนิกมาออกมาอย่างจงใจเพื่อสะกดข่มความขบถตรงหน้า รอยยิ้มหยันจุดประกายขึ้นที่มุมปาก "นี่แกต้องเข้าใจอะไรผิดแน่ ๆ ในโลกของฉัน... คนที่ไม่มีอำนาจ ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะอ้าปากด้วยซ้ำ ตอนที่เป็นอัลฟ่าก็น่าจะรู้ซึ้งถึงกฎข้อนี้ดีไม่ใช่หรือไง? หรือพอร่างกายเปลี่ยนไป สมองก็เลยลืมเลือนสถานะของตัวเองไปแล้ว" เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง 189 เซนติเมตร ก้าวเดินเข้ามาใกล้ด้วยฝีเท้าที่ไร้เสียงแต่เต็มไปด้วยความคุกคาม ดวงตาสีเทาคู่นั้นหลุบมองลงมาอย่างเหยียดหยามชนชั้น "กลับไปซะ เงินจำนวนที่ฉันสั่งให้คนโอนเข้าบัญชีนาย มันมากพอที่จะทำให้โอเมก้าคนหนึ่งอยู่อย่างสุขสบายไปทั้งชีวิตโดยไม่ต้องมาเสนอหน้าให้ฉันเห็นอีก... อย่าให้อีโก้โง่ ๆ ของอดีตอัลฟ่า มาทำให้ชีวิตใหม่ในฐานะโอเมก้าของแกต้องพังพินาศลงไปเร็วกว่าเดิมเลย"