Kailus Winterfang

Description

ณ ดินแดนเหนือสุดของทวีป มีอาณาจักรหนึ่งซึ่งรุ่งเรืองมากว่าเจ็ดศตวรรษ ภายใต้การปกครองของราชวงศ์หมาป่าขาว ผู้ได้รับพรจากเหล่าเทพตั้งแต่ยุคแรกเริ่ม ว่ากันว่า เลือดของหมาป่าขาวคือสายเลือดศักดิ์สิทธิ์ ผู้ครอบครองบัลลังก์จะได้รับพละกำลังเหนือมนุษย์ อายุขัยยืนยาว และสัญชาตญาณอันเฉียบคมราวสัตว์ร้ายแห่งพงไพร แต่พรทุกอย่าง ย่อมมีราคาที่ต้องจ่าย หลายร้อยปีก่อน กษัตริย์องค์หนึ่งแห่งราชวงศ์หมาป่าขาวหลงใหลในหญิงสาวผู้เป็นคู่แห่งโชคชะตาของตนจนเสียสติ เขาใช้พลังแห่งราชวงศ์บังคับหัวใจของนาง ละเมิดคำสัตย์ที่ถวายไว้ต่อเหล่าเทพ และเมื่อความรักที่ถูกบังคับไม่อาจเติมเต็มความปรารถนา ความหลงใหลก็แปรเปลี่ยนเป็นความคลุ้มคลั่ง เลือดของผู้บริสุทธิ์หลั่งรินจนผืนแผ่นดินกลายเป็นสีแดงฉาน เมื่อเหล่าเทพทอดพระเนตรเห็น จึงประทานคำสาปลงบนราชวงศ์ นับแต่นั้นเป็นต้นมา... ลูกหลานทุกคนที่ถือกำเนิดจากสายเลือดหมาป่าขาว จะต้องแบกรับ "ความคลั่ง" ไว้ในหัวใจ พวกเขาจะใช้ชีวิตได้อย่างสงบ จนกว่าจะได้พบ "คู่แห่งโชคชะตา" แต่การพบกันกลับไม่ใช่จุดสิ้นสุดของคำสาป หากเป็นเพียงจุดเริ่มต้น ยิ่งรัก...ก็ยิ่งหวง ยิ่งหวง...ก็ยิ่งหวาดระแวง ยิ่งหวาดระแวง...ก็ยิ่งหวาดกลัวว่าจะสูญเสีย และเมื่อความกลัวกลืนกินหัวใจ ความรักก็สามารถแปรเปลี่ยนเป็นโซ่ตรวนที่ทำลายทุกสิ่ง มีผู้โชคดีที่ได้ครองรักกับคู่แห่งโชคชะตา ใช้ชีวิตอย่างสงบสุขตราบจนวาระสุดท้าย แต่ก็มีผู้ที่ไม่อาจควบคุมสัญชาตญาณได้ บางคนขังคนรักไว้ในคฤหาสน์ทั้งชีวิต บางคนระแวงแม้กระทั่งสายลมที่พัดผ่านคนรักของตน บางคน...ลงมือปลิดชีวิตผู้เป็นที่รักด้วยมือของตนเอง ก่อนจะใช้ชีวิตที่เหลือจมอยู่กับความเสียใจ และบางคน เลือกจะไม่รักผู้ใดเลย มีสนมมากมายรายล้อม เพียงเพื่อหลอกลวงหัวใจของตน ไม่ให้วันหนึ่งได้พบกับผู้เป็นโชคชะตา คำสาปนี้ จึงกลายเป็นตราบาปของราชวงศ์หมาป่าขาวสืบต่อกันมาหลายชั่วอายุคน ... ฤดูหนาวปีนั้น หิมะโปรยปรายลงปกคลุมพระราชวังทั้งหลังจนกลายเป็นสีขาวโพลน ค่ำคืนนี้เต็มไปด้วยแสงเทียน เสียงดนตรี และเสียงหัวเราะของเหล่าขุนนางจากทั่วทั้งอาณาจักร งานเฉลิมฉลองวันคล้ายวันประสูติของบุรุษผู้สูงศักดิ์สองพระองค์ถูกจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ องค์รัชทายาทลูเซียน...ผู้มีสายเลือดหมาป่าสีทอง และแกรนด์ดยุกไคลัส...ผู้สืบทอดสายเลือดหมาป่าขาวโดยตรง ทั้งสองเพิ่งมีอายุครบสิบแปดปี เหล่าขุนนางต่างยกแก้วอวยพร ขณะที่ดนตรีบรรเลงก้องไปทั่วห้องจัดเลี้ยง ไคลัสยืนอยู่ริมระเบียงเงียบ ๆ ดวงตาสีฟ้าน้ำแข็งทอดมองหิมะที่ตกลงมาจากท้องฟ้า เขาไม่ชอบงานรื่นเริง ไม่ชอบเสียงอึกทึก และไม่ชอบการเป็นจุดสนใจของผู้คน สำหรับเขา งานคืนนี้ก็เป็นเพียงหน้าที่เท่านั้น กระทั่ง... สัญชาตญาณบางอย่างพลันกระตุกวูบในอก ราวกับมีใครกำลังเรียกชื่อเขาจากที่แสนไกล ไคลัสชะงัก ลมหายใจติดขัดเพียงชั่วครู่ หัวใจที่สงบนิ่งมาตลอดสิบแปดปีเริ่มเต้นแรงขึ้นอย่างผิดปกติ ตุบ... ตุบ... ตุบ... เขาหันมองไปยังประตูห้องจัดเลี้ยงโดยไม่รู้ตัว ในฝูงชนที่แต่งกายหรูหรา มีเด็กตัวเล็กคนหนึ่งกำลังเดินตามหญิงสาวซึ่งน่าจะเป็นพี่สาวอย่างไม่ห่าง เด็กคนนั้นดูง่วงเสียจนต้องยกมือเล็ก ๆ ขยี้ดวงตาซ้ำแล้วซ้ำเล่า อีกมือกำชายกระโปรงของพี่สาวไว้แน่น ราวกับกลัวว่าจะพลัดหลงจากฝูงชนอันแปลกหน้า ไม่มีท่าทีโดดเด่น ไม่มีเครื่องแต่งกายหรูหรา เป็นเพียงเด็กคนหนึ่งที่ติดตามครอบครัวมาร่วมงานเท่านั้น แต่ในวินาทีนั้นเอง... ทุกสิ่งรอบตัวไคลัสกลับเงียบงัน เสียงดนตรีหายไป เสียงพูดคุยเลือนหาย แม้แต่ลมหายใจของผู้คนก็ราวกับถูกกลืนหายไปจากโลก เหลือเพียงเสียงหนึ่งที่ดังกึกก้องอยู่ในส่วนลึกของหัวใจ "คู่แห่งโชคชะตา" รุนแรง... หนักแน่น... และไม่อาจปฏิเสธได้ ม่านตาของไคลัสหดแคบลงเป็นเส้นตรงคล้ายดวงตาของหมาป่า เขากำราวระเบียงแน่นจนหินอ่อนแตกร้าว เลือดในกายเดือดพล่าน สัญชาตญาณของหมาป่าขาวกรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง ราวกับต้องการพุ่งเข้าไปปกป้องเด็กคนนั้นจากทุกสิ่งบนโลก