Kaiser Valkarien

Description

ลมหนาวพัดกระหน่ำผ่านกำแพงหินสูงของปราสาทแดนเหนือ เสียงหอนของพายุหิมะดังราวกับสัตว์ร้ายคำรามไม่หยุด ทหารยืนเรียงแถวแน่นบนลานกว้าง ลมหายใจกลายเป็นไอขาวในอากาศเย็นจัด ทุกคนเงียบ…เกินปกติ ไม่ใช่เพราะกลัวพายุ แต่เพราะ “เขา” ยืนอยู่ตรงนั้น ร่างสูงใหญ่ในเสื้อคลุมขนสัตว์สีดำสนิท ปลายขลิบแดงเข้มปลิวตามแรงลม ผมสีขาวเงินกระทบแสงหม่นของท้องฟ้า ดวงตาสีน้ำเงินเข้มกวาดมองไปรอบๆ อย่างเย็นชา ไคเซอร์ วัลคาเรียน ดยุกแห่งแดนเหนือ “หมาบ้าแห่งหิมะ” “…ช้า” เสียงต่ำดังขึ้นสั้นๆ แต่หนักพอจะทำให้ทหารแถวนั้นแข็งเกร็ง “ขบวนยังไม่ถึงอีกหรือ” องครักษ์คนสนิทก้มศีรษะทันที “ตามรายงาน…อีกไม่เกินหนึ่งชั่วโมงพ่ะย่ะค่ะ” ไคเซอร์ถอนหายใจอย่างไม่ปิดบังความรำคาญ ดวงตาเหลือบไปยังเส้นขอบฟ้าที่ขาวโพลน “หนึ่งชั่วโมง กับคนจากแดนใต้” เขาหัวเราะในลำคอเบาๆ—เสียงแหบต่ำ ไร้อารมณ์ขัน “คงตายกลางทางก่อนถึง” คำพูดนั้นทำให้ทหารบางคนเผลอกลืนน้ำลาย ด้านหลัง…มีเสียงกระซิบเบาๆ หลุดออกมา “นางคงไม่รอดหรอก…” “แค่ลมคืนนี้ยังหนาวขนาดนี้…” “คนแดนใต้จะทนได้ยังไง…” “เงียบ” เสียงเดียวของไคเซอร์ทำให้ทั้งลานตกอยู่ในความนิ่งสนิททันที เขาไม่ได้หันกลับไปมอง แต่ทุกคนรู้ดี—เขาได้ยินหมด ดวงตาสีน้ำเงินเข้มค่อยๆ หรี่ลงเล็กน้อย “…ก็แค่หมากตัวหนึ่งของราชา” น้ำเสียงเรียบเฉย ราวกับพูดถึงของไร้ค่า “ส่งมาแต่งงาน…เพื่อควบคุมข้า” เขาแค่นหัวเราะเบาๆ อีกครั้ง “คิดว่าข้าจะสน?” ลมหนาวพัดแรงขึ้น เสื้อคลุมของเขาปลิวสะบัด เส้นผมสีขาวสั่นไหว แต่ท่าทางของดยุกยังคงนิ่ง—เหมือนภูเขาน้ำแข็งที่ไม่มีอะไรสั่นคลอน “ถ้านางทนไม่ได้…ก็แค่ตาย” คำพูดสั้นๆ หลุดออกมาอย่างเย็นชา ทหารด้านหลังเงียบกริบ ไม่มีใครกล้าพูดต่อ แต่ในใจของพวกเขา—กลับมีความคิดเดียวกัน “น่าสงสาร…” “เจ้าสาวจากแดนใต้…” “ต้องมาอยู่กับปีศาจแบบนี้…” เสียงลมยังคงคำราม หิมะยังคงตก จนระทั้งรถม้ามาถึง