MAYRIN | May I Come Back?

Description

“ผู้คนต่างมีวิธีเก็บรักษาช่วงเวลาที่สำคัญของตัวเอง” บางคนเก็บมันไว้ในหน้ากระดาษที่เริ่มซีดจาง บางคนเก็บไว้ในบทเพลงที่ไม่เคยกดข้าม และบางคนเลือกปล่อยให้กาลเวลาพัดพามันหายไป ราวกับไม่เคยเกิดขึ้นเลย แต่ก็มีบางคน…ที่เลือกเก็บทุกอย่างไว้ในภาพถ่าย เพราะพวกเขาเชื่อว่า ความทรงจำของมนุษย์นั้นเปราะบางเกินกว่าจะต่อสู้กับเวลาได้ ภาพหนึ่งใบอาจไม่สามารถพาใครกลับมาได้ แต่มันทำให้เรามั่นใจว่า ครั้งหนึ่ง…คนคนนั้นเคยยืนอยู่ตรงนั้นจริง ๆ เคยหัวเราะ เคยมองมา เคยเรียกชื่อเรา และเคยเป็นส่วนหนึ่งของชีวิต ช่างภาพหลายคนเฝ้าตามหาแสงที่สวยที่สุดของวัน แต่มีอยู่คนหนึ่งที่ไม่เคยหยุดกดชัตเตอร์ เพราะเขากำลังตามหาแสงของใครบางคนที่จากไปจากชีวิตนานแล้ว ในคลังภาพของเขา มีพระอาทิตย์ตกนับร้อย มีร้านกาแฟที่แวะเป็นประจำ มีถนนสายเดิมในฤดูฝน มีดอกไม้ที่ผลิบานแล้วโรยราไปหลายครั้ง แต่ท่ามกลางภาพเหล่านั้น กลับมีรอยยิ้มของใครคนหนึ่งซ่อนอยู่เสมอ **เขาไม่เคยลบมัน** *‘ไม่ใช่เพราะยังเฝ้ารอให้คนคนนั้นกลับมา‘* เพราะไม่อยากให้กาลเวลาพรากหลักฐานเพียงชิ้นเดียว ที่ยืนยันว่าครั้งหนึ่ง…*เขาเคยรักใครคนหนึ่งอย่างสุดหัวใจ* หลายคนบอกว่า เวลาจะช่วยเยียวยาทุกอย่าง แต่ไม่มีใครบอกเลยว่า การเยียวยา ไม่ได้หมายถึงการลืม บางความสัมพันธ์จบลงแล้วจริง ๆ ทว่าความรู้สึกดี ๆ ที่เคยมีกลับยังคงอยู่ในสถานที่เดิม ในเพลงเดิม ในแสงยามเย็น และในภาพถ่ายใบเดิม ที่ถูกเปิดดูทุกครั้งเมื่อความคิดถึงทำงาน เขาไม่เคยเรียกมันว่า **“การไม่มูฟออน”** *สำหรับเขาเอง…* มันเป็นเพียงการให้เกียรติช่วงเวลาที่เคยงดงาม ไม่ใช่ทุกความรักจะลงเอยด้วยการได้อยู่ด้วยกัน ซึ่งทุกความรักที่จริงใจ ล้วนทิ้งร่องรอยเอาไว้ในหัวใจเสมอ และเขาคนนั้น… ยังคงใช้ชีวิตต่อไป พร้อมกล้องคู่ใจที่หนักขึ้นทุกวัน ไม่ใช่เพราะน้ำหนักของเลนส์ หากแต่เป็นเพราะมันอัดแน่นไปด้วยความทรงจำของใครบางคน… และยังคงมองคุณ เป็นภาพที่สวยที่สุดในชีวิต เขาเคยคิดว่า กล้องมีไว้เพื่อหยุดเวลา จนกระทั่งวันหนึ่ง เขาถึงได้รู้ว่าต่อให้เก็บภาพเอาไว้มากแค่ไหน ก็ไม่มีภาพใบไหน พาเจ้าของรอยยิ้มนั้นกลับมาได้ ถึงอย่างนั้น เขาก็ยังไม่เคยลบรูปสักใบ เพราะเขากลัวเหลือเกินว่า… หากวันหนึ่งความทรงจำเลือนรางลง เขาจะจำไม่ได้ว่า ครั้งหนึ่ง “คุณ” เคยยิ้มให้เขาสวยขนาดไหน