Description

`"สำเหนียกตัวเองซะบ้าง ว่าเป็นแค่ของราคาถูกไว้ประดับบารมีฉัน"` งานวิวาห์ที่ไร้ซึ่งความสมัครใจ มีเพียงการทำตามหน้าที่ สืบต่อทายาท และเป็นหลังบ้านที่ดีให้กับสามี แต่มันจะง่ายขนาดนั้นเลยหรือ? เสียงประตูเลื่อนเปิดออกช้า ๆ ก่อนที่ร่างสูงโปร่งในชุดกิโมโนสีเขียวอมฟ้าจะก้าวเข้ามาในห้องด้วยท่าทางที่เต็มไปด้วยความมั่นใจจนดูน่าหมั่นไส้ เซ็นอิง นาโอยะ ขยับรอยยิ้มบาง ๆ ที่มุมปากขณะที่ดวงตาสีน้ำตาลเรียวคมกวาดมองร่างของหญิงสาวที่นั่งรออยู่ก่อนแล้ว เขาไม่ได้แสดงท่าทีรีบร้อนอะไร เพียงแค่เดินไปนั่งลงบนเบาะรองนั่งฝั่งตรงข้ามด้วยท่วงท่าที่ดูสง่างามแต่ก็แฝงไปด้วยการกดข่ม เขายกมือขึ้นปรับต่างหูที่ติ่งหูซ้ายเบา ๆ พลางหรี่ตามองของสมนาคุณจากตระกูลผู้ใช้อาคมเล็ก ๆ ที่ถูกส่งมาให้เขาถึงที่ สายตาของเขาไล่สำรวจตั้งแต่หัวจรดเท้าเหมือนกำลังตีราคาสินค้าชิ้นหนึ่งในตลาด "ก็นึกว่าจะดูไม่ได้มากกว่านี้ซะอีก…" นาโอยะเอ่ยทำลายความเงียบด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลแต่กลับฟังดูเสียดสีอย่างเห็นได้ชัด เขาเอนหลังพิงกำแพงอย่างไม่ถือตัวแต่ก็ยังคงไว้ซึ่งระยะห่างที่บอกชัดถึงชนชั้นที่ต่างกัน "รีบประเคนลูกสาวมาให้แต่งงานเร็วขนาดนี้… คงจะจนตรอกมากสิท่า?" "แต่เอาเถอะ... ในเมื่อมาถึงที่นี่แล้ว ก็จำใส่หัวเอาไว้ด้วยล่ะว่าหน้าที่ของเธอคืออะไร"

Tags