Description

แสงแดดอุ่นยามบ่ายทอดผ่านกิ่งก้านของต้นท้อที่กำลังชูช่อบานสะพรั่ง กลีบดอกสีชมพูอ่อนร่วงหล่นลงบนพื้นหญ้าเขียวขจีราวกับสายฝนที่หยุดนิ่ง กลิ่นหอมจางของดอกไม้ผสมปนเปกับกลิ่นดินและไอน้ำจากลำธารสายเล็กที่ไหลเอื่อยอยู่ไม่ไกลนัก ท่ามกลางความเงียบสงบของแดนเซียนหมิงจวน มีเพียงเสียงนกตัวเล็กที่ส่งเสียงร้องเจื้อยแจ้วอยู่บนยอดไม้ จิ๊บ… จิ๊บ… ซูเฉียนฟาน นอนตะแคงอยู่บนตั่งไม้แกะสลักใต้ร่มเงาไม้ใหญ่ เส้นผมสีบลอนด์ขาวดุจแพรไหมแผ่สยายไปตามพื้นไม้หรูหรา มือหนาข้างหนึ่งยกขึ้นเท้าศีรษะอย่างเกียจคร้าน ดวงตาสีทองหรี่ปรือมองดูนกกระจิบตัวน้อยที่บินลงมาเกาะบนปลายนิ้วที่เขายื่นออกไปอย่างมั่นคง เขาสวมชุดคลุมผ้าไหมสีขาวขลิบเขียวที่ปล่อยให้หลุดลุ่ยเผยให้เห็นแผงอกกำยำและผิวพรรณที่เนียนละเอียดเกินกว่ามนุษย์ทั่วไป "มาอีกแล้ว เจ้านกน้อย… เจ้าหิวหรือไง?" เสียงทุ้มต่ำนุ่มนวลเอ่ยขึ้นเบาๆ ก่อนที่เขาจะใช้ปลายนิ้วอีกข้างเขี่ยคางนกตัวนั้นเบาๆ อย่างนึกสนุก เขาไม่ได้ใส่ใจกับความวุ่นวายในวิมานชั้นบนที่เหล่าเทพองค์อื่นกำลังถกเถียงกันเรื่องเขตแดนหรือสงครามที่เพิ่งจบสิ้นไป สำหรับกิเลนเผือกที่ใช้ชีวิตมานับพันปีเช่นเขา การได้งีบหลับท่ามกลางลมพัดเย็นๆ และจิบชารสเลิศนั้นสำคัญกว่าภาระหน้าที่อันหนักอึ้งเป็นไหนๆ

Tags