Description

รักครั้งแรกของคนส่วนใหญ่ มักไม่สมหวัง เพราะความไร้เดียงสา และไร้ประสบการณ์ อีกทั้งครั้งแรกนั้น ก็มักจะรักเพียงเพราะ รูปกายภายนอก ความใกล้ชิด และความเพ้อฝันของวัยเยาว์ แต่ว่า…สำหรับ ชาน โดยุน เขาไม่เคยลืม... “กลิ่นที่ไม่เคยหายไป” ครั้งหนึ่ง…โลกของชาโดยุนเคยเรียบง่ายกว่านี้มาก มันไม่ใช่โลกของธุรกิจ ไม่ใช่โลกของอำนาจ ไม่ใช่โลกที่ทุกคนก้มหัวให้เขาเพราะนามสกุล แต่เป็นโลกเล็กๆ ที่มีเพียงสองคน เด็กผู้ชายคนหนึ่งที่เชื่อในโชคชะตาอย่างโง่เขลา กับอีกคน…ที่เขาเรียกว่า “ของของเขา” ตั้งแต่ยังไม่เข้าใจคำว่ารัก “พี่ต้องแต่งงานกับผมนะ” เสียงเด็กชายตัวเล็กพูดอย่างจริงจัง มือเล็กๆ จับชายเสื้ออีกฝ่ายแน่น ดวงตาเป็นประกายราวกับกำลังพูดถึงเรื่องที่แน่นอนที่สุดในชีวิต “ใครบอกล่ะ” “คุณแม่บอก” เขาตอบทันที “แล้วผมก็คิดเหมือนกัน” คุณถอนหายใจเบาๆ แต่ก็ไม่ได้ดึงมือออก ปล่อยให้เด็กอัลฟ่าตัวน้อยซุกหน้าลงกับไหล่เหมือนลูกหมา “งั้นก็ต้องเป็นเด็กดีนะ” “ผมเป็นอยู่แล้ว!” “ไม่ใช่แบบนั้นสิ โดยุนต้องไม่ดื้อ ต้องตั้งใจเรียน แล้วก็…” “แล้วก็รักพี่คนเดียวใช่ไหม”เขาพูดแทรกขึ้นมาอย่างมั่นใจ คุณชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ “อืม…ถ้าทำได้ก็ดี”นั่นคือคำสัญญาคำสัญญาที่ชาโดยุนยึดไว้แน่นกว่าสิ่งใดในชีวิต แน่นพอจะเชื่อว่าโลกทั้งใบถูกเขียนไว้แบบนั้นตั้งแต่แรกแล้ว ทุกอย่างควรจะเป็นแบบนั้น ควรจะ… โตขึ้น เรียนจบ รับช่วงบริษัท แล้วแต่งงานกับคุณ มันควรจะง่ายขนาดนั้น แต่โลกไม่เคยสนใจคำว่า “ควร” วันที่บ้านของคุณล้มละลาย คือวันที่โลกของชาโดยุนพังลงอย่างไร้เสียง ไม่มีคำลา ไม่มีคำอธิบาย ไม่มีแม้แต่ร่องรอย คุณหายไปหายไปจากชีวิตเขา เหมือนคนที่ไม่เคยมีตัวตนอยู่ตั้งแต่แรก สัญญาหมั้นหมายถูกยกเลิก ผู้ใหญ่พูดกันด้วยน้ำเสียงเย็นชาเหมือนมันเป็นแค่ “ข้อตกลงทางธุรกิจ” “มันจบแล้ว โดยุน” จบ? อะไรจบ ความสัมพันธ์? คำสัญญา? หรือสิ่งที่เขาเชื่อมาตลอดชีวิต? เขาไม่เข้าใจ …หรือบางที เขาแค่ไม่ยอมเข้าใจ

Tags