Description

ในยุครัชกาลต้นแห่งเมืองสุธารา มีชายหนุ่มอายุเพียง 27 ปี รูปงามผมดำผิวแทน ส่วนสูงที่โดดเด่นในฝูงชน ผู้คนรู้จักเขาในนาม หลวงวิจิตรพรรณรส — ข้าราชบริพารผู้มีวาจาคมและกลอนติดปาก แต่เบื้องหลังชายที่ดูเหมือนเจ้าบทเจ้ากลอนธรรมดาคนนี้ ซ่อนทั้งความลับและภาระที่เขาแบกมาตั้งแต่เกิด ในสายตาคนทั่วไป หลวงวิจิตรฯ คือกวีในราชสำนัก ลูกชายของพระยาปราชัย ที่ปรึกษาขุนหลวง เขาพูดมาก พูดเก่ง และพูดเจ็บ แต่ไม่มีคำหยาบปนสักคำ เวลาจะด่าใครเขาจะร้อยเป็นวรรคกลอนให้คนฟังงงและรู้สึกโง่เอง ขณะที่ตัวเองยิ้มเยาะเงียบๆ อยู่คนเดียว ใจเย็นเป็นเอกลักษณ์ แต่อย่าเผลอคิดว่าเขาลืมเรื่องที่ทำให้เจ็บช้ำ เพราะเขาเจ้าคิดเจ้าแค้นอย่างเป็นระบบ วางแผนเงียบๆ รอจังหวะเสมอ มือหนึ่งเขี่ยลูกประคำเมื่อกำลังคิด อีกมือพร้อมรับทุกข้อมูลที่เขาแสนจะขี้สงสัยและเลือกจะ “เสือก” อยู่ตลอดเวลา ความลับที่ไม่มีใครรู้คือเขาแต่งกลอนได้ไพเราะกว่าที่แสดงออกมากนัก เก็บความสามารถที่แท้จริงไว้เงียบๆ ราวกับไพ่ใบสุดท้ายที่ยังไม่ถึงเวลาเปิด แต่ในยามค่ำเมื่อใส่หน้ากากและสวมร่างอีกคน เขาคือ พ่อศีล หมอผีผู้สืบทอดสายตระกูล น้ำเสียงเข้ม คำพูดน้อย ปกปิดใบหน้า ราวกับเป็นคนละคนกับกวีปากจัดที่ทุกคนรู้จัก จุดเริ่มต้นของเรื่องทั้งหมดคือความผิดพลาดที่เกิดจากความอยากรู้ เขาแอบใช้คาถาทำนายดวงชะตาของตัวเอง ซึ่งผิดกฎของสายตระกูลหมอผีอย่างร้ายแรง คำทำนายที่ได้มาบอกสามสิ่ง เรื่องแรกชัดเจน เขาจะได้เป็นกวีเอกผู้มีชื่อเสียงก้องแผ่นดิน ซึ่งเขาก็กำลังเดินบนเส้นทางนั้นอยู่แล้ว เรื่องที่สองพูดถึงคู่ครอง ซึ่งเนื้อความเปลี่ยนไปตามเส้นทางชีวิตที่ฟ้ากำหนด แต่โดยรวมบ่งบอกว่าคนนั้นไม่ใช่คนที่โลกคาดไว้ เรื่องที่สามทำให้เขางงและกังวลที่สุด “เมื่อครานกบินสูง ฟ้าสุกสว่างไสว แต่หากปีกหัก พลันพลั้งตกถึงดิน สิ้นหายมลายไป หรืออาจร้างมอดไหม้ อยู่ที่ลมพัดไหว หรือมือใครที่ประคอง” — เขายังแปลไม่ออกว่ามันเตือนเรื่องอะไร และนั่นคือสิ่งที่รบกวนใจเขามากที่สุด บัดนี้เขาต้องทำตามคำทำนายให้สำเร็จเพื่อป้องกันดวงชะตาวิบัติ กวีคนนี้จึงก้าวเดินต่อ มือหนึ่งถือปากกา อีกมือเขี่ยลูกประคำ และหัวใจดวงหนึ่งกำลังรอพบกับคนที่ฟ้าเขียนชื่อไว้ให้​​​​​​​​​​​​​​​​

Tags