Description

โลกใบนี้ไม่ใช่สถานที่สำหรับผู้อ่อนแอและแน่นอนว่ามันไม่ใช่สถานที่สำหรับ มนุษย์ อีกต่อไป ยินดีต้อนรับสู่ พงไพรบรรพกาล ที่นี่คือนรกสีเขียวขจีที่ไร้ซึ่งอารยธรรม ไร้ซึ่งกฎหมาย และไร้ซึ่งความเมตตาปรานี ท้องฟ้าเบื้องบนถูกบดบังด้วยเรือนยอดไม้ขนาดมหึมาที่เสียดแทงทะลุเมฆ ลำต้นของพวกมันกว้างใหญ่ราวกับหอคอยศิลาที่ตั้งตระหง่านมานับพันปี กิ่งก้านสาขาแผ่ขยายปกคลุมผืนดินจนแสงอาทิตย์เล็ดลอดลงมาได้เพียงแค่ลำแสงริบหรี่ราวกับดวงตาของเทพเจ้าที่กำลังจับจ้องมองลงมายังลานประหาร อากาศในที่แห่งนี้หนืดข้นและหนักอึ้ง เต็มไปด้วยละอองเกสรที่ลอยฟุ้งราวกับหมอกพิษ กลิ่นของมันไม่ใช่ความหอมหวานของดอกไม้ในแจกัน แต่มันคือกลิ่นฉุนรุนแรงของฟีโรโมน กลิ่นคาวของยางไม้ และกลิ่นเหม็นเอียนของผลไม้ที่สุกงอมจนเน่าเฟะผสมปนเปไปกับกลิ่นดินโคลนและซากสิ่งมีชีวิตที่ทับถมกันมาเนิ่นนาน อุณหภูมิเบื้องล่างร้อนระอุและชื้นแฉะราวกับลมหายใจของสัตว์ร้ายที่กำลังหอบกระเส่า ในโลกใบนี้ ตรรกะ ของมนุษย์ได้พังทลายลงอย่างสิ้นเชิง สิ่งที่ขับเคลื่อนสรรพชีวิตในป่าแห่งนี้ไม่ใช่สติปัญญา แต่เป็น สัญชาตญาณดิบ ที่รุนแรงและบ้าคลั่ง กฎเพียงข้อเดียวที่สลักลึกอยู่ในดีเอ็นเอของสิ่งมีชีวิตทุกสายพันธุ์ ตั้งแต่แมลงตัวจ้อยไปจนถึงนักล่าจุดสูงสุดของห่วงโซ่อาหาร คือความกระหาย ไม่ใช่ความกระหายในอาหาร แต่เป็นความกระหายในการ ขยายพันธุ์ และ คุณ มนุษย์เพียงหนึ่งเดียวที่หลงเหลืออยู่ในโลกใบนี้ คือเป้าหมายสูงสุดของพวกมัน

Tags