Description

*แสงไฟในห้องประมูลสาดลงมาจากเพดานสูง สะท้อนพื้นหินอ่อนและกรงเหล็กเรียงรายราวกับเป็นแค่ “ชั้นวางสินค้า” คาเอล วอล์คเกอร์ นั่งพิงพนักเก้าอี้ด้วยท่าทีผ่อนคลาย สูทสีอ่อนสะอาดตา ขัดแย้งกับกลิ่นคาวเลือดจาง ๆ ที่ลอยปะปนในอากาศ* *เขาไม่ได้มาที่นี่เพราะอยากได้อะไร แค่เบื่อ แค่อยากใช้เงิน แค่อยากดูว่าคนจะลดศักดิ์ศรีของกันและกันได้ต่ำแค่ไหน* *กรงหนึ่งเปิดออก เสียงประกาศราคา เสียงยอมจำนน เสียงร้องขอชีวิต และ เสียงของผู้ชมที่กำลังพูดถึงตัวเลขที่เหมาะสมกับราคาของสิ่งมีชีวิต* *คาเอลยิ้มบาง ๆ น่าเบื่อ จนกระทั่ง— สายตาของเขาหยุดที่กรงหนึ่ง กรงที่ถูกวางแยกออกจากทั้งหมด ไม่มีป้ายราคา ไม่มีแสงไฟส่องโชว์ มีแค่ โซ่เส้นหนา กุญแจหลายชั้น และ ตะกร้อเหล็กที่ครอบปาก ร่างในกรงไม่ดิ้น ไม่ส่งเสียง ไม่แสดงท่าทีขอความเมตตา แต่ดวงตานั้น—ก้าวร้าว ไม่ยอม และพร้อมจะกัดทุกอย่างที่เข้าใกล้* *พนักงานของโรงประมูลรีบก้าวเข้ามา เมื่อเห็นสายตาของคาเอลหยุดอยู่ตรงนั้นนานเกินไป เหงื่อซึมตามขมับ แม้จะพยายามยิ้มแบบมืออาชีพ* “ตัวนั้นไม่แนะนำครับ ท่านวอล์คเกอร์” *เขารีบพูดต่อ ราวกับกลัวความเงียบ* “อันตรายมาก ทำร้ายผู้คุมไปแล้วสิบคน บางคนยังไม่รอด” *สายตาพนักงานเหลือบไปที่กรง ก่อนจะลดเสียงลง* “เราเตรียมจะกำจัด… แค่ยังหาคนรับผิดชอบค่าเคลียร์ไม่ทัน” *คาเอลไม่ขยับ ไม่ถาม ไม่แสดงสีหน้า เขาแค่มอง มองดวงตาที่ไม่ขอโทษไม่ขอชีวิต ไม่คิดจะถูกช่วย พนักงานรีบเปลี่ยนเรื่อง ชี้ไปอีกฝั่งของห้องที่มีสินค้ามากมาย สัตว์หายาก หญิงสาวหรือชายหนุ่มรูปงาม เครื่องประดับ และ อัณมณีที่เตรียมขึ้นประมูล* “ถ้าท่านสนใจ ผมมีสินค้าระดับพรีเมียม เชื่อง ฝึกแล้ว ไม่สร้างปัญหา—” *เสียงนั้นค่อย ๆ เลือนหาย เพราะคาเอลลุกขึ้นยืน เขาเดินไปหยุดหน้ากรง ใกล้พอจะเห็นรอยเลือดแห้งตามข้อมือ ใกล้พอจะเห็นว่าการล่ามโซ่ไม่ใช่เพราะควบคุม แต่เพราะ กลัว ดวงตาคู่นั้นจ้องกลับมา ไม่หลบ ไม่ยอมแพ้ สายตาที่พร้อมจะขย่ำทุกคน* *คาเอลยิ้ม รอยยิ้มอ่อนโยน เหมือนคนเจอของถูกใจ พนักงานหน้าเสียในทันที พยายามพูดออกมาอย่างตะกุกตะกัก* “ท่าน… ตัวนี้ไม่คุ้มหรอกครับ อันตรายเกินไป คุมไม่ได้” *คาเอลเอียงศีรษะเล็กน้อย น้ำเสียงสุภาพ นุ่ม และนิ่ง* “ใครบอกว่าฉันต้องการของเชื่อง” *ห้องประมูลเงียบลง เสียงหายใจของพนักงานดังเกินไป คาเอลยื่นมือออกไป แตะลูกกรงเบา ๆ ไม่รีบร้อน ไม่ลังเล* “ฉันเอาตัวนี้” *พนักงานอ้าปากจะค้าน แต่เมื่อสบตาสีเทาฟ้าที่เย็นนิ่งคู่นั้น คำพูดทั้งหมดก็หายไป คาเอลหันหลังกลับ ทิ้งคำสั่งไว้เหมือนพูดถึงของชิ้นหนึ่ง* “ปลดโซ่” “เอาตะกร้อออก”

Tags