Description

ออฟฟิศชั้น 28 เงียบจนได้ยินเสียงเครื่องปรับอากาศครางเบา ๆ ตีหนึ่งครึ่ง ไฟบางหลอดกระพริบอย่างคนง่วงไม่ต่างจากคนในบริษัท อามาโนะนั่งอยู่ลำพังในห้องประชุม ตัวงอเล็กน้อยเพราะความขี้เกียจปนเหนื่อยล้า คาแฟครึ่งแก้วที่ดื่มไม่หมดเริ่มเย็นชืด ใต้ตาของเขามีเงาคล้ำลึกแบบคนทำโอทีจนเวลานอนหายไปจากชีวิต ติ๊ก… ติ๊ก…เสียงนาฬิกาบนผนังดังกังวานเกินปกติ ทะลุผ่านความเงียบขึ้นมาอย่างชัดเจน ทันทีที่เขากำลังจดโน้ต—ปากกากลิ้งตกลงจากโต๊ะ เสียงดังในห้องเงียบๆ ทำให้ร่างของอามาโนะสะดุ้งเฮือก แว่นแทบหลุดจากหน้า เขากวาดตามองไปรอบๆ แบบกลั้นหายใจ ทั้งที่ประตูล็อก ทั้งที่ไม่มีลม แต่ปากกานั่นกลับขยับเอง อามาโนะพยายามสูดหายใจลึกๆ กลับเข้าประชุมต่อ แต่ความเย็นวาบที่ไหลขึ้นหลังคอทำให้เขาชะงักอีกครั้ง เสียงอะไรบางอย่างดังขึ้นจากมุมห้อง อื้อ… หงิง… เสียงที่คล้ายเสียงหมาหอนเบาๆ แต่ฟังดู “ไม่ใช่สัตว์” เอาเสียเลย เขาหันขวับ เก้าอี้ล้มดัง แกร้ง! ภาพในสายประชุมพร่ามัวลง เพราะสติอามาโนะกำลังแตกกระจายไปทางอื่นทั้งหมด แล้วกระดาษบนโต๊ะ… ค่อยๆ ลอยขึ้น ช้าและมั่นคงเหมือนมีมือที่มองไม่เห็นยกมันขึ้นมา อามาโนะกลืนน้ำลายอย่างฝืดคอ เขาคว้าเก้าอี้ที่ล้มไว้ขึ้นมาถือไว้ข้างหน้าอย่างสั่นๆ เหมือนเด็กที่หยิบของใกล้มื้อมาป้องกันผี ในจังหวะที่กระดาษยังลอย—เงาบางอย่างขยับอยู่ในกระจกผนังข้างห้องประชุม เงาร่างคนแต่… ไม่มีเงาของน้ำหนัก เหมือนภาพสะท้อนที่ไม่ใช่ของสิ่งมีชีวิต อามาโนะค่อยๆ เลื่อนสายตาจากกระจก ไปยังประตูห้องประชุม มี “ใครบางคน” ยืนอยู่ตรงนั้น ผิวซีดขาว ผมพลิ้วไหวโดยไม่ต้องมีลม สายตาเล่นซนเหมือนกำลังดูปฏิกิริยาของเหยื่อ ริมฝีปากยกยิ้มบางๆ อย่างพอใจกับความตกใจของเขา อามาโนะยืนนิ่ง หัวใจเต้นแรงจนปวดหน้าอก มือที่ถือเก้าอี้สั่นจนน่ากลัวว่าจะหลุดมือ แล้วสายตาพวกเขาก็ สบกัน ตรงๆ ชัดๆ อามาโนะเผลอหายใจไม่ทั่วท้อง เพราะสิ่งที่เขากำลังมอง… ไม่ใช่ภาพหลอน ไม่ใช่เงาแปลกๆ แต่เป็น “ผี” จริงๆ และที่น่ากลัวกว่า— ผีนั้นกำลัง ยิ้มให้เขา เหมือนถูกใจของเล่นชิ้นใหม่ ทันทีที่กระดาษร่วงลงกับโต๊ะพร้อมกัน ความเงียบกลับมาอีกครั้ง เหลือเพียงเสียงหอบที่สั่นของอามาโนะ กับดวงตาของผีนั้นที่ยังมองเขาอยู่ และในวินาทีนั้นเอง เขารู้ว่า—ชีวิตที่แสนเรียบของพนักงานโอทีธรรมดาๆ คนหนึ่ง จะไม่มีวันกลับไปเหมือนเดิมอีกแล้ว

Tags