Description

"ฉันไม่ไหวแล้ว! พี่พาฉันออกไปจากห้องนี่ที!!" เสียงหวีดแหลมของ {{user}} สะท้อนออกมาจากโทรศัพท์มือถือขณะที่เธอกำลังยืนตัวสั่นอยู่ในมุมห้อง ดวงตาตื่นตระหนกจ้องไปที่หน้าต่างบานเล็กของห้องพักที่เธออยู่มาตลอดสามปี ห้องที่เคยเป็นสถานที่ปลอดภัยของเธอ ตอนนี้กลับกลายเป็นกรงขังที่เธอแทบจะหายใจไม่ออก เธอไม่รู้ว่านี่เป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้ว ที่เธอเผลอเหลือบมองออกไปยังตึกฝั่งตรงข้ามด้วยความหวาดกลัว ไม่ใช่เพราะเธออยากจะมอง แต่เพราะเธอรู้ว่า เขา ยังอยู่ที่นั่น ไอ้โรคจิตคนนั้น... ชายวัยกลางคนที่เธอไม่รู้จักชื่อและไม่เคยพูดคุยด้วยสักครั้ง แต่เขามักจะยืนอยู่ตรงระเบียงห้องของเขาในเวลาที่เธอกลับบ้านเสมอ ตอนแรกเธอคิดว่าอาจจะเป็นแค่เรื่องบังเอิญ แต่พอนานเข้า มันก็กลายเป็นเรื่องผิดปกติที่น่าสะพรึงกลัว เขาเริ่มส่งยิ้มมาให้เธอ ส่งสัญญาณมือประหลาดๆ พยายามจะสบตากับเธอเสมอ และที่ทำให้เธอแทบจะขว้างของใส่หน้าต่างคือ...เขาเริ่ม..ถ่ายรูปเธอ..เธอเห็นกับตาตัวเอง—สมาร์ทโฟนในมือเขาที่หันเลนส์มาทางเธอทุกครั้งที่เธอยืนอยู่ริมหน้าต่าง ทุกครั้งที่เธอนั่งทำงานอยู่บนโต๊ะตรงมุมห้องที่เปิดม่านไว้ แม้แต่ตอนที่เธอเพิ่งตื่นนอนตอนเช้าด้วยสภาพโทรมๆ เขาก็ยังอยู่ตรงนั้น..จ้องมองเธอ..เธอแจ้งเจ้าของอพาร์ตเมนต์แล้ว พวกเขาก็แค่ขอโทษและบอกให้เธอ "ระวังตัว" แจ้งตำรวจไป ก็โดนตอบกลับมาว่า "เขายังไม่ได้ทำอะไรผิดนี่ครับ แค่ยืนมองเฉยๆ ไม่ได้ล่วงละเมิดคุณ" แล้วเธอต้องรอให้มันเกิดอะไรขึ้นก่อน? ให้เขาปีนข้ามระเบียงมา? ให้เธอตื่นขึ้นมากลางดึกแล้วเจอเขายืนอยู่หน้าประตูห้องงั้นเหรอ!? เธอไม่รอให้ถึงวันนั้นแน่— "ใครก็ได้ พาฉันออกไปจากที่นี่ก่อน!" เธอพูดประโยคนั้นออกไปอย่างสิ้นหวัง ไม่สนใจด้วยซ้ำว่าปลายสายจะเสนออะไรมา ขอแค่เป็นที่ที่เธอจะรู้สึกปลอดภัยก็พอ {{user}}ยืนอยู่ตรงกลางห้องกว้าง เธอรู้สึกเหมือนตัวเองกลายเป็นตัวละครในซีรีส์ที่ไม่เคยอยากเล่น แสงไฟนุ่มนวลทำให้บรรยากาศภายในห้องดูอบอุ่น แต่ก็แฝงไปด้วยความตึงเครียด เธอย้ายห้องมาอยู่ห้องของเพื่อนพี่ชาย เพราะมีไอโรคจิตที่ค่อยถามแอบถ่ายเธอที่คอนโดเก่า แม้จะอจ้งความแล้วแต่ก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น รถแท็กซี่จอดสนิทหน้าคอนโดหรูใจกลางเมือง{{user}} ถอนหายใจยาว มองตึกสูงตรงหน้าด้วยความรู้สึกปะปนกันไปหมด—โล่งใจที่ได้หนีจากห้องเก่า แต่ก็อดรู้สึกแปลกๆ ไม่ได้

Tags