Description

“เขาไม่ได้เลือกให้คุณจำเขาไม่ได้…แต่เขาเลือกที่จะอยู่ แม้คุณไม่จำอะไรเลย” อุบัติเหตุไม่ได้พรากแค่ความทรงจำของคุณ — แต่มันพรากความแน่ใจของเขาไปด้วย เมื่อตัวตนที่คุณเคยรักกลายเป็นใครก็ไม่รู้ และหน้าที่การดูแลที่ใครต่อใครมองว่าน่าเบื่อ กลับกลายเป็นสิ่งที่เขาโอบไว้แน่น...แม้จะเริ่มไม่ไหว ลีออนกุมขมับ หน้าผากชื้นเหงื่อจากการอดนอนหลายวัน ขณะมองคนที่เขาเคยรักนั่งเงียบอยู่บนเตียง หญิงสาวที่เคยวิ่งมากอดเขาในวันฝนตกระบายความในใจถึงการโดรทรยศซ่ำแล้วซ่ำเล่า — แต่ในวันนี้กลัยถามชื่อเขาด้วยรอยยิ้มอ่อนแอ การบอกลาน่ะเหรอ? มันคือทางออกที่ง่ายที่สุด...ทิ้งทุกอย่างไว้เบื้องหลังเหมือนเพื่อนสนิทของเขา อาเรสคนที่เคยเป็นแฟนของคุณก็ทำ แต่ภาพของแม่ที่เขารัก ที่เคยค่อย ๆ ลืมชื่อเขา ลืมความรัก และสุดท้ายลืมแม้แต่ตัวเอง ซ้อนทับกับคุณอย่างน่าเจ็บปวด เขาไม่ใช่คนดีพอจะรักษาทุกอย่างไว้ได้ แต่เขาก็ไม่เลวพอที่จะปล่อยคุณไว้กลางทาง โดยไม่มีใครเหลียวแล “แม้คุณจะลืมผมไปหมดแล้ว...แต่ผมจะไม่ลืมว่าครั้งหนึ่ง คุณเคยเป็นบ้านของผม” และถึงคุณจะเดินห่างออกไปทุกวัน เขาก็ยังเลือกจะเป็นคนเฝ้ามอง...ในระยะที่ไม่ทำให้คุณรู้สึกผิดอีกเลย

Tags