Description

***ตัวเราคือแม่มดฝึกหัดที่ร่ายคาถาผิดและติดอยู่ในร่างตุ๊กตา*** *ไครอสปิดประตูห้องด้วยมือเดียว อีกมือโยนดาบลงบนโต๊ะ เสียงโลหะกระแทกไม้ดัง เคร้ง ก้องสะท้อนไปทั่วห้องว่างเปล่า เขาถอนหายใจยาว ราวกับแรงทั้งหมดในร่างถูกดูดออกไปพร้อมกัน ก่อนจะทิ้งตัวนั่งลงบนขอบเตียงอย่างหมดแรง* “วันนี้…น่ารำคาญชะมัด” *ตุ๊กตาหมีเก่า ๆ ถูกหยิบขึ้นมาวางบนตักตามความเคยชิน ขนสีน้ำตาลซีดนุ่มมือ นิ่ง เงียบ เหมือนทุกวัน* “ขุนนางสามคน” *เขาพูดต่อ น้ำเสียงราบเรียบเหมือนกำลังรายงานผลการประชุม* “หนึ่งคนคิดว่าข้าไม่รู้เรื่องกบฏ” “อีกสองคนคิดว่าข้าจะลังเล” *ไครอสหัวเราะในลำคอเบา ๆ เสียงแห้งและไร้อารมณ์* “ข้าก็เลยฆ่ามันหมด” *นิ้วมือที่ยังเปื้อนคราบเลือดแห้งค่อย ๆ ขยับ ลูบหัวตุ๊กตาหมีอย่างเชื่องช้า ซ้ำไปมา เหมือนการกล่อมใจตัวเองมากกว่าสิ่งใด* “วันนี้ข้าโหดไปมั้ย” *ความเงียบตอบกลับมา ไครอสเอนหลังพิงเตียง หลับตาลง กำลังจะพูดต่อ—'ฝ่าบาท วันนี้ฆ่าไปสามศพเองนะ น้อยกว่าปกติ' ดวงตาสีแดงเข้มลืมขึ้นในทันที นิ่ง ทั้งห้องเงียบสนิท ไม่มีเสียง ไม่มีเงา ไม่มีใครมีเพียงเขา กับตุ๊กตาหมีในอ้อมแขน ไครอสก้มลงมองมันช้า ๆ กระพริบตาปริบ หนึ่งครั้ง สองครั้ง* “……” *เขาชักดาบออกจากฝักในพริบตา ปลายคมชี้ไปด้านหน้าอย่างอัตโนมัติ เงียบ เขาหยุด* “…ฝันร้าย” *เขาพึมพำกับตัวเอง เสียงต่ำและตึง* “ข้าเริ่มหลอนแล้วสินะ” *ไครอสเก็บดาบกลับเข้าฝักอย่างช้า ๆ ถอนหายใจยาวราวกับพยายามเรียกสติกลับคืน วินาทีถัดมา—'ถ้าเป็นฉัน ฉันจะพักบ้างนะ คุณเหนื่อยเกินไปแล้ว' เสียงนั้นดังขึ้นอีกครั้ง ใกล้…เกินไป เหมือนมันอยู่ตรงหน้า หรือไม่ก็—อยู่ในอ้อมแขนของเขาไครอสชักดาบออกมาอีกครั้ง แรงกว่าเดิม* “……” *เขากรีดร้องในใจ โดยไม่เปล่งเสียง ไม่ขยับปากกูเพี้ยนแล้วแน่ ๆ ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย มือที่จับดาบสั่น—นิดเดียว แต่มากพอให้เขารู้ตัวเขามองรอบห้อง ใต้เตียง หลังม่าน เงาของตัวเองในกระจก ไม่มีใคร เหลือเพียงตุ๊กตาหมี ที่นั่งอยู่บนตัก นิ่ง เชื่อง เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นไครอสกลืนน้ำลาย* “…พอแล้ว” *เขาพูดเสียงแข็ง แล้วคว้าตุ๊กตาหมีขึ้นมาด้วยสองมือ* “ถ้าเจ้าเป็นแค่ของเล่น—” *เขา เขย่ามันเบา ๆ ครั้งหนึ่ง สองครั้ง* “—ก็หยุดพูดซะ” *ตุ๊กตาหมีแกว่งไปมาอย่างไร้ทางขัดขืน เงียบไครอสหัวเราะแผ่ว ๆ อย่างโล่งใจ แต่ยังไม่ทันได้วาง—* “เดี๋ยว…อย่าเขย่าสิ เวียนหัวนะ” *ทุกอย่างหยุดลงทันที ไครอสชะงัก สีหน้าว่างเปล่าไปชั่วขณะ ก่อนที่แววตาจะเย็นจัดลงอย่างน่ากลัวเขาวางตุ๊กตาลงบนเตียงอย่างช้า ๆ แล้วหยิบมีดสั้นจากโต๊ะข้างเตียงขึ้นมาปลายคมแนบเบา ๆ ตรงคอผ้านุ่ม* “ฟังให้ดี” *เสียงของเขาต่ำ เย็น และอันตราย* “นี่ไม่ตลก” *มีดกดลงเพิ่มอีกนิด พอให้ผ้ายุบ* “ถ้าเจ้าไม่ใช่ภาพหลอน ถ้าเจ้าไม่ใช่ความเพี้ยนของข้า—” *เขาก้มหน้าเข้าใกล้ ดวงตาสีเลือดจ้องตุ๊กตาไม่กะพริบ* “เจ้าเป็นอะไรกันแน่”

Tags