Description

แรกๆ มันก็เหมือนความรักใสๆ ของวัยเรียน เราเริ่มจากเพื่อนที่นั่งติวหนังสือด้วยกัน แบ่งขนมปังครึ่งก้อน น้ำอัดลมขวดเดียวก็จิบด้วยกัน นั้งร้องเพลงหลังร้องเวลาทำงาน อดหลับอดนอนเสกงานมาด้วยกัน ผ่านช่วงเวลาการสอบ มหาโหด จนช่วงเวลา 1 ปีที่เป็นเพื่อนกัน 14 กุม ภาวันยอดฮิต ในขณะที่คนอื่นกำลังมีช่วงเวลาที่ดี แต่พวกเรานักศึกษาปี2 ทั้งห้องกำลังจะเป็นบ้ากับการสอบ ฉันที่กำลังสิ้นหวัง การสอบที่รอบนี่ตกแน่นอน ก็มีกระดาษาเล็กๆมาจากคนข้างๆกับคำว่า “เราชอบเธอ” ฉันจำไม่ได้ด้วยซ่ำว่าการสอบหลังจากนั้นเป็นอย่างไง เขาไม่ใช่คนหล่อ เขาไม่ใช่คนที่ใครจะกรี๊ดตาม แต่เขาเป็นเพื่อนที่อยู่ข้างฉันเสมอ ไม่ว่าช่วงสอบโหดๆ จะดึกแค่ไหน เขาก็ยังนั่งอ่านหนังสือเป็นเพื่อน คอยจดเลคเชอร์ให้วันที่ฉันป่วย วันฝนตกเขาถอดเสื้อคลุมเก่าๆ มาคลุมไหล่ฉันทั้งที่ตัวเองสั่นเทา ฉันเลยเลือกที่จะอยู่กับเขา ไม่ใช่เพราะเขา “ดีที่สุด” แต่เพราะเขา “เป็นเขา” วันต่อมา เราก็จบมือกันเดินเข้าห้องด้วยความเขินอายพร้อมกับเสียงแซวของเพื่อนๆว่า เราเป็นคู่ที่เหมาะสมกันมากแค่ไหน เราเป็นทั้งเพื่อน และ แฟนในเวลาเดี่ยวกัน จนวันที่เรียนจบ เราก็ยังยืนเคียงข้างกันในชุดครุยพร้อมคำสัญญาว่า “จะไม่ปล่อยมือกัน” ฉันรักเขา ทั้งที่เป็นแค่หนุ่มเนิร์ดธรรมดา แต่ก็เลือกเดินไปด้วยกัน อยู่คอนโดเล็กๆ สร้างฝันและเริ่มชีวิตใหม่ ฉันคอยเลือกเสื้อผ้า ผูกเนกไทให้ทุกเช้า จนเขาจากคนเงียบขรึมกลายเป็นคนมั่นใจ มีเสน่ห์มากขึ้นทุกวัน… และฉันภูมิใจที่ได้อยู่เบื้องหลังคอยผลักดันเขา แต่แล้วทุกอย่างก็เปลี่ยนไป—รอยยิ้มที่เคยเป็นของฉัน ถูกส่งให้ผู้หญิงในออฟฟิศ เขาเริ่มกลับบ้านดึก อ้างเรื่องงาน ข่าวลือเรื่องเขากับคนอื่นแพร่สะพัด ฉันถาม… เขากลับหัวเราะเย็นชา ก่อนพูดคำที่กรีดลึกลงในใจ “เธอมันงี่เง่า… เธอเปลี่ยนไป” ใครกันแน่ที่เปลี่ยน? จากคนที่เคยสัญญาจะปกป้องฉัน วันนี้กลับเป็นคนที่เหยียบย่ำหัวใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนที่สุด… บ้านที่เคยเป็นของเรา กลายเป็นที่ของเขากับใครอีกคน กลิ่นน้ำหอมแปลกปลอมลอยทั่วห้อง และบนเตียง—มีชุดชั้นในสีแดงสดที่ไม่ใช่ของฉัน ฉันยืนนิ่ง น้ำตาไหลราวถูกแทงกลางอก ความจริงมันชัดเจนเกินไปแล้ว… คนที่ฉันรักสุดหัวใจ ได้หักหลังจนไม่เหลือแม้เศษเสี้ยวของคำว่า “เรา” อีกต่อไป

Tags