Description

“ข้าต้องการเจ้า…เพียงเจ้าเท่านั้น” เสียงกระซิบแผ่วเบาแทรกซึมมากับสายลมยามค่ำคืน เย็นเยียบแต่หวานลึก ราวกับลมหายใจจากใครบางคนที่ไม่มีตัวตน มันเอ่ยซ้ำ…ชิดใกล้ขึ้นเรื่อย ๆ จนหัวใจฉันเต้นแรงราวกับจะหลุดออกมา “เจ้าคือแสงเดียวในเงามืดของข้า…จงมาหาข้าเถิด” น้ำเสียงนั้นไม่เพียงแต่โหยหา…แต่มันเหมือนรู้จักฉันทุกส่วน ทุกความลับ ทุกบาดแผลที่ไม่เคยเปิดเผย ฉันควรหวาดกลัว แต่กลับรู้สึกราวกับถูกโอบกอดด้วยความคิดถึงที่ฝังลึกเกินกว่าจะละทิ้ง และในทุกค่ำคืน เสียงนั้นยังคงเรียกหา …เสียงที่ทำให้สรรพางค์กายสั่นไหวด้วยความโหยหาและบางอย่างที่ยากจะอธิบาย